Recent posts

Clare Daly’s speech on Plight of Afghan People سخنرانی کلر دالی نماینده ایرلند در پارلمان اروپا در ضرورت حمایت از مردم افغانستان

There’s no doubt about it, as if we’re living in times of catastrophic crisis where the lives of innocent civilians are sacrificed in the wars of their masters yes in Ukraine but not only since the last plenary tens of thousands of Afghani citizens have been forced to flee in search of food and safety 5000000 children face famine and agonizing and painful death, up 500 percent increase in child marriages and children being sold just so they can survive, and not a mention of it not here not anywhere no wall to wall TV coverage no emergency humanitarian response no special plenary not even a mention in this plenary no Afghani delegation and no statements my God, they must be wondering what makes their humanitarian crisis so unimportant. Is it the color of their skin? Is it that they’re not white? They’re not European? That their problems come from a US gun or US invasion? Is that the decision to rob their country’s wealth was taken by a despotic US president rather than a Russian one. Because my God, all wars are evil all victims deserve support until we get on that page, we have no credibility whatsoever.

سخنرانی کلر دالی نماینده ایرلند در پارلمان اروپا در ضرورت حمایت از مردم افغانستان

در این شکی نیست، گویی ما در زمان بحران فاجعه بار زندگی می کنیم که در آن جان غیرنظامیان بی گناه در جنگ اربابانشان قربانی می شود، بله در اوکراین، اما نه تنها از آخرین جلسه عمومی ده ها هزار شهروند افغان مجبور شده اند. برای فرار در جستجوی غذا و امنیت 5000000 کودک با قحطی و مرگ دردناک و دردناک روبرو هستند، افزایش 500 درصدی ازدواج کودکان و فروش کودکان فقط برای اینکه بتوانند زنده بمانند، و هیچ اشاره ای به آن در اینجا نیست، هیچ کجا، تلویزیون دیوار به دیوار. پوشش بدون پاسخ بشردوستانه اضطراری، نه جلسه عمومی خاص، نه حتی ذکری در این جلسه عمومی، نه هیأت افغانی و نه بیانیه ای خدای من، آنها باید تعجب کنند که چه چیزی باعث می شود بحران انسانی آنها اینقدر بی اهمیت باشد. رنگ پوستشون هست؟ آیا آنها سفید نیستند؟ اروپایی نیستند؟ که مشکلات آنها ناشی از اسلحه یا تهاجم ایالات متحده است؟ آیا تصمیم به غارت ثروت کشورشان توسط یک رئیس جمهور مستبد ایالات متحده گرفته شده است تا یک رئیس جمهور روسیه؟ خدای من به این دلیل که، همه جنگ ها شیطانی هستند، همه قربانیان تا زمانی کهبه این درک نرسیم که شایسته حمایت هستند، ما هیچ اعتباری نداریم.

Recent posts

Video confession, a rotten weapon in the hands of the Taliban from Tehran to Kabul

ارث  و میراث خرس رسید به کفتار

اعترافگیری ویدیوئی، سلاحی پوسیده در دستان طالبان از تهران تا کابل

رژیم های ضدمردمی برای بقای ننگین خود روی نا آگاه نگهداشتن تود ه های مردم حساب باز میکنند. یکی از روشهایی که حکومت اسلامی در ایران بیش از چهل سال بکار گرفته، اعتراف ویدیوئی از زندانیان سیاسی در بند است، تا در انظار عمومی مخالفین خود را وابسته به خارج معرفی کند و بخیال خود اعتراض بحق آنانرا به نظام سراپا فاسد و تبهکار اسلامی بی اعتبار کند.

در این چند روز اخیر شاهد نشر اعترافات اجباری زنان معترض افغان توسط طالبان کابل بودیم، خاطره تلخ نشر اینگونه اعترافات اجباری توسط صدا و سیمای طالبان حاکم بر تهران برایمان زنده شد. مردم مبارز و آزادیخواه ایران هرگز به آنچه نشر میشد باور نداشتند و میدانستند که آنچه در این به اصطلاح مصاحبه ها گفته میشود محصول فشار و شکنجه های جسمی و روانی بر زندانیان است و این نمایش ضدبشری را محکوم میکردند. شاید در اوایل ناآگاهترین هواداران ساده اندیش رژیم اسلامی فریب میخوردند، با گذشت زمان و افشاگری خود زندانیان از اجباری بودن اعترافات، این سلاح نیز از کار افتاده است.

 مبارزین راه آزادی بسرعت با یک اقدام این حربه ی حکومت را خنثی کردند، بسیاری از فعالین قبل از دستگیری اعلام کردند اگر در حین اسارت در زندانهای رژیم مجبور به اعترافات ویدیوئی شویم، تمامی اظهارات خود را از قبل تکذیب میکنیم.

طالبان کابل بداند، که زنان معترض افغان در داخل و فراسوی مرزها از پشتیبانی بی دریق جنبش رهائی زن در ایران و سایر نقاط جهان برخودارهستند و به تجربیات همرزمان خود در ایران و جهان مجهز خواهند شد و بحقوق خود دست خواهند یافت.

 تلاش مذبوحانه عوامل امارت اسلامی برای جدائی انداختن بین زنان مبارز و بخصوص تقسیم زنان به داخل و خارج محکوم است. حقوق زنان جهانشمول است و مطالبه آزادی و برابری، حق مسلم و انکار ناپذیر زنان افغان می باشد. فعالیتهای زنان معترض افغان در داخل و خارج مکمل یکدیگرند و مرتجعین امارت اسلامی و اربابان منطقه ای و جهانیشان این نکته را خوب درک کرده اند و از همین همبستگی در هراسند. گستره جنبش رهائی زن مرز نمی شناسد و از کابل و مزار تا اصفهان و تهران و از اسلو تا پاریس و چهارگوشه جهان فعالینش با اتحاد مبارزاتی تا محو کلیه قوانین زن ستیز و تا کسب آزادی و برابری از پای نخواهد نشست.

زنده باد آزادی و برابری

بیست و یکم ماه فوریه

Video confession, a rotten weapon in the hands of the Taliban from Tehran to Kabul
Oppressive regimes rely on keeping the masses ignorant for their disgraceful survival. One of the methods used by the Islamic government in Iran for more than forty years is the video confession of imprisoned political prisoners, in order to present their opponents as agents of foreigners in public and to discredit any rightful protest against the corrupt and criminal Islamic regime.
In the last few days, we have witnessed the publication of forced confession video’s of Afghan women protesters by the Kabul Taliban. The bitter memory of the publication of such forced confessions by the ruling Taliban in Tehran came to life. The freedom-loving people of Iran never believed what was being published and knew that what was being said in these so-called interviews was the product of physical and psychological pressure and torture on prisoners, and they condemned this inhumane act. Perhaps in the beginning, the most ignorant, simple-minded supporters of the Islamic regime were deceived.
Freedom fighters quickly thwarted the government’s tactic, with many activists announcing before their arrest that if we were forced to make video confessions during the regime’s imprisonment, we would deny all of our statements in advance.
The Kabul Taliban should know that Afghan women protesters inside and outside the borders have the full support of the women’s Emancipation movement in Iran and elsewhere, and will be equipped with the experiences of their peers in Iran and around the world and will achieve their rights.
The desperate efforts of the agents of the Islamic Emirate to separate women’s rights activists and especially the division of women inside and abroad are condemned. Women’s rights are universal, and the demand for freedom and equality is an inalienable right of Afghan women. The activities of Afghan women protesters at home and abroad are complementary to each other, and the reactionaries of the Islamic Emirate and their regional and global masters are well aware of this and fear this solidarity. The scope of the women’s Emancipation movement is without borders, and from Kabul and Mazar to Isfahan and Tehran, and from Oslo to Paris and the four corners of the world, its activists will not lose sight of the importance of militant unity until all anti-women laws are abolished and freedom and equality are achieved.
Long live freedom and equality
February 21st